Iritsi da egun handia. Urduritasuna, beldurrak eta ilusioa maila berean nahasten zaizkigu bihotzean. Eguraldi ederra lagun: egunsentiko haize epelak goizaldea goxatu du eta, eguzkia gorantz doan heinean, eguardiko beroak indartsu joko gaituela dirudi.
Goizeko 5:30ak dira. Bart gaua baserrian igaro dugu, eta haurra amonaren zaintzan geratu denez, lehenengo argiekin abiatu gara lursailerantz. Aste honetan iritsi dira aguakateondoak, denak kutxetan txukun antolatuta, eta aurretik lan handia dugula jakinda, ahalik eta azkarren hasi nahi izan dugu. Zorionez, laguntza eskuzabala dugu inguruan: lagunak, senideak eta etxekoak, guztiak prest gaurko erronkari heltzeko.
Aita eta biok gurdian kargatu ditugu landareak eta, goiza ireki orduko, hasi gara lursailean banatzen. Asier eta bere lagunak poz eta isiltasun lanbroan murgilduta ari dira lehenengo ilarak prestatzen. Gure artean ez da hitz askorik behar izan: badakigu denbora luzez espero izan dugun momentua dela hau. Lurra bigun, usain hezea; goizeko freskura ezkutuan desagertzen ari da.
Lanak erritmo zehatz eta etengabe batean doaz aurrera: banan-banan zuloa egin, tutorea jarri, landarea txertatu, lurra ondo zapaldu, ureztatu. Ehundaka aldiz errepikatzen den keinu xume baina esanguratsua. Hala, orduak igaro ahala, ikusgai bihurtzen da atzo amets besterik ez zena: ia 800 landare txiki, ilara amaigabeetan antolatuta, eguzkipean etorkizun baten lehen arnasa hartzen.
Eta bai, bero zapak gogor jo du gaurkoan. Egunak aurrera egin ahala, izerdiak eta nekeak euren arrastoa utzi dute, baina ez gaituzte gelditu. Nekearen gainetik, ilusioa gailentzen da: badakigu gaurko ahaleginak biharko fruitua duela, eta fruitu horiek izango direla gure lanaren eta ilusioaren emaitza.